Er zijn drie onafhakelijke munttradities wereldwijd

Er zijn drie onafhankelijke munttradities in de wereld.

De Chinese traditie

Deze begon in de tijd van de Strijdende Staten (5de-3de eeuw voor Christus). In China werden munten gegoten en vaak van een gat in het midden voorzien waaraan een touw kon geregen worden omdat deze munten vaak per streng verhandeld, vanwege de geringe waarde van de individuele munten. Tot in het begin van de 20e eeuw verwisselde Chinees muntgeld op deze wijze van eigenaar.

De Indische traditie

Hierbij goot men staven van een metaal, waarvan plakjes werden gesneden die van inkepingen werden voorzien.

De Westerse traditie

Deze komt waarschijnlijk uit Klein-Azië. Een plakje metaal wordt in een matrijs gebracht en onder hoge druk wordt daarin een afbeelding geperst (geslagen). Deze eeuwenoude traditie hield lange tijd stand en was de basis voor de moderne manieren om munten te slaan.

Numismatiek
Het woord numismatiek (muntkunde) is afkomstig van het Latijnse woord nummisma voor munten en het Oud-Griekse νόμισμα/nómisma, wat staat voor zilvermunt en geld. Het betreft de wetenschappelijke studie van alle tastbare vormen en de geschiedenis van geld (munten en bankbiljetten) en vormverwante voorwerpen zoals penningen en gesneden stenen, alsook muntstempels, muntgewichten, druktechnieken, muntwetgeving enz.

Vaak wordt het verzamelen van munten verzamelen als hobby ook numismatiek genoemd.
Numismatiek wordt meestal bedreven als verzamelhobby of als belegging, maar heeft ook een wetenschappelijke kant, zoals bij opgravingen.

In die zin verbindt de numismatiek soms de archeologie met de geschreven geschiedenis. Van sommige heersers zijn muntvondsten de belangrijkste of zelf enige aanduiding over hoe lang en wanneer zij geregeerd hebben. Ook geven muntvondsten vaak aanvullende informatie voor de datering van opgravingen of de handelsbetrekkingen met andere gebieden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *