Een erepenning is een onderscheiding. De term wordt voor talloze medailles gebruikt die men soms wel en soms ook niet kan dragen. Penningen, legpenningen en medailles worden zowel door overheden als door particuliere organisaties verleend.

Staten-Generaal

Een erepenning is meestal een ronde metalen schijf die men in een doos bewaren kan maar er zijn ook erepenningen die aan linten en kettingen gedragen worden. De Staten-Generaal van de Republiek der Verenigde Nederlanden heeft veel erepenningen geschonken. In de literatuur worden de termen “erepenning”, “ambassadeurspenning” en “beloningspenning” door elkaar en naast elkaar gebruikt. Het gaat steeds om dezelfde penningen.

De erepenningen van de republiek

In de 17e eeuw meenden de regeringen van republieken dat het instellen van een ridderorde het privilege van een koning of keurvorst was. De oude republieken waren daarmee dan ook zeer terughoudend. De in de Unie van Utrecht verenigde republiek en de soevereine statenvergaderingen van de zeven provinciën stelden geen ridderorde in. Ook de Stadhouders deden dat niet ook al regeerden zij over het Prinsdom Orange en graafschappen in Duitsland.

Zilverwerk

Omdat er behoefte aan beloningen bestond werden er kostbare geschenken, zilverwerk viel zeer in de smaak, uitgedeeld. Daarnaast werden er al in het laatste kwart van de 16e eeuw gouden en zilveren medailles aan kettingen van fijne gouden of zilveren schakels aan succesvolle militairen geschonken. In 1628 stelden de Staten-Generaal vast dat deze “vereringspenningen” steeds het wapen van de Unie zouden dragen.
Op de medaille was een wapenschild met een “Nederlandse leeuw” afgebeeld. Deze leeuw droeg een kroon en had een zwaard en zeven samengebonden pijlen in zijn klauwen. Als schildhouders waren twee gekroonde leeuwen afgebeeld. Er was geen wapenmantel of leus maar het schild was met een kroon met vier opstaande diademen gedekt. Het omschrift luidde “CRESCUNT CONCORDIA RES PARVÆ”. Op de oudste medailles ontbreekt het schild en is alleen de Nederlandse leeuw afgebeeld. De keerzijde vertoonde de wapens van de zeven provinciën en het omschrift “DISCORDIA MAXIMÆ DILABUNTUR”. In het midden werd na het invoeren van het erfstadhouderschap het stadhouderlijk wapen van Willem IV of Willem V geplaatst.

Veel goud

De keten werd, zoals bij het marmeren portret van Jan van Brakel op zijn grafmonument te zien is, vaak dubbel gedragen. De reden daarvan was dat de hoeveelheid goud in de erepenning in de keten liet zien hoe hoog de Staten iemand achten. Veel schakels bevatten veel goud.
De ketens zijn zelden bewaard gebleven. Zij leenden zich ervoor om omgesmolten te worden maar er zijn wel een groot aantal erepenningen in verzamelingen bewaard gebleven.

Erepenningen voor zegevierende militairen
Admiraals werden vaak met erepenningen gedecoreerd. Michiel de Ruyter ontving drie gouden penningen aan zware gouden kettingen. Deze beloningspenningen werden door de Staten-Generaal uitgereikt na gewonnen zeeslagen. Op het grafmonument van Admiraal van Brakel staat de zeeheld afgebeeld met een grote penning aan een dubbele gouden keten.

Bron: wikipedia.be

Eddy Merckx wordt deze week op 17 juni 65 jaar en dat zullen we geweten hebben. Er komen meerdere beoekn over hem uit, onder meer van Karl Vannieuwkerke, Michel Wuyts en wijlen Jan Wauters, en natuurlijk ook van auteur Stefaan Van Laere (zie www.stefaanvanlaere.be en www.bola-editions.be). het boek ‘Eddy merckx en ik. Herinneringen aan de Kannibaal, uitgeverij Bola Editions).

De jeugd van auteur Stefaan Van Laere (°11 november 1963) werd gekleurd door de vele glansrijke prestaties van wielerkampioen Eddy Merckx (°17 juni 1945). In dit boek bundelt hij een aantal herinneringen aan de grootste renner aller tijden, die niet voor niets de bijnaam de ‘Kannibaal’ kreeg. Ook Eddy’ s roemruchte tegenstanders zoals Rik Van Steenbergen, Rik Van Looy, Luis Ocaña, Bernard Thévénet, Freddy Maertens, Roger De Vlaeminck en nog tal van andere wielercoryfeeën passeren de revue. De prilste van die herinneringen was de eerste Tourzege van Eddy Merckx, dertig jaar na Sylvère Maes op de dag dat de Amerikanen voet op de maan zetten.

De moeder van de schrijver groeide op in het Hagelandse dorpje Kersbeek-Miskom, aanpalend aan Merckx’ geboortedorp Meensel-Kiezegem. In dit dorp vond op het einde van de Tweede Wereldoorlog een drama van collaboratie en verzet plaats, met vele tientallen onschuldige slachtoffers tot gevolg. De naam van de familie Merckx – die de reputatie kreeg ‘zwart’ te zijn – was met dit onverkwikkelijk dossier verbonden, en de auteur legt in dit boek uit hoe de ouders van Eddy niets verweten kan worden. Integendeel zelfs, zowel vader als moeder Merckx leunden eerder aan bij het verzet en een van Eddy’s ooms kwam niet meer terug uit Bergen-Belsen, waar ook Anne Frank het leven liet.

Een absoluut hebbeding voor de wielerliefhebber! Met uniek beeldmateriaal.

We vonden ook voor de verzamelaars een munt van hem terug die we u niet willen onthouden. Echt iets voor de verzamelaar, en als u er eentje in de kast liggen hebt dan is die intussen wel flink wat geld waard.

de website van auteur Stefaan Van Laere

Bestel hier het boek over Eddy Merckx

Inhoud:

De jeugd van auteur Stefaan Van Laere (°11 november 1963) werd gekleurd door de vele glansrijke prestaties van wielerkampioen Eddy Merckx (°17 juni 1945). In dit boek bundelt hij een aantal herinneringen aan de grootste renner aller tijden, die niet voor niets de bijnaam de ‘Kannibaal’ kreeg. Ook Eddy’ s roemruchte tegenstanders zoals Rik Van Steenbergen, Rik Van Looy, Luis Ocaña, Bernard Thévénet, Freddy Maertens, Roger De Vlaeminck en nog tal van andere wielercoryfeeën passeren de revue. De prilste van die herinneringen was de eerste Tourzege van Eddy Merckx, dertig jaar na Sylvère Maes op de dag dat de Amerikanen voet op de maan zetten.
De moeder van de schrijver groeide op in het Hagelandse dorpje Kersbeek-Miskom, aanpalend aan Merckx’ geboortedorp Meensel-Kiezegem. In dit dorp vond op het einde van de Tweede Wereldoorlog een drama van collaboratie en verzet plaats, met vele tientallen onschuldige slachtoffers tot gevolg. De naam van de familie Merckx – die de reputatie kreeg ‘zwart’ te zijn – was met dit onverkwikkelijk dossier verbonden, en de auteur legt in dit boek uit hoe de ouders van Eddy niets verweten kan worden. Integendeel zelfs, zowel vader als moeder Merckx leunden eerder aan bij het verzet en een van Eddy’s ooms kwam niet meer terug uit Bergen-Belsen, waar ook Anne Frank het leven liet.
Een absoluut hebbeding voor de wielerliefhebber! Met uniek beeldmateriaal.

Hoe bestellen:
VANUIT BELGIE:
stort € 18,95 op rekeningnummer 979-5932740-31 met vermelding ‘1 ex. Eddy Merckx’. Tot 15 juni 2010 wordt het boek u ZONDER VERZENDINGSKOSTEN gesigneerd thuis bezorgd. Nadien wordt € 2,00 extra verzendkosten aangerekend.
VANUIT NEDERLAND:
stort € 19,95 op IBAN nummer BE04 9795 9327 4031 (BIC ARSPBE22) met vermelding ‘1 ex. Eddy Merckx’. Tot 15 juni 2010 wordt het boek u ZONDER VERZENDINGSKOSTEN gesigneerd thuis bezorgd. Nadien wordt € 2,00 extra verzendkosten aangerekend.

Auteur Stefaan Van Laere over ‘Eddy Merckx en ik’

Een boek over Eddy Merckx? Nóg een boek over Eddy Merckx, hoor ik de lezer al verzuchten. Alsof er al niet genoeg inkt aan de grootste wielrenner aller tijden verspild is.

Ik kan alleen maar begrip voor deze reactie opbrengen. Inderdaad, met de boeken, video’s en dvd’s gewijd aan de loopbaan en het leven van wielrenner Eddy Merckx alleen al kan je een volledige bibliotheek vullen. Al van toen hij in 1962 Belgisch kampioen bij de nieuwelingen werd gaat er welhaast geen dag voorbij of hij staat wel ergens in een krant, tijdschrift of figureert op radio of televisie.
Op die bijna 50 jaar moet Eddy Merckx zowat de meest geïnterviewde en geportretteerde sportman ter wereld zijn. Naast zes opeenvolgende bekroningen als sportman van het jaar in België vanaf 1969, werd hij ook driemaal verkozen tot beste sporter van de wereld (1969, 1971 en 1974).
Voeg daarbij nog een Nationale Trofee voor Sportverdienste, een UCI trofee voor Beste Wielrenner van de 20ste eeuw, de verkiezing tot Beste Belgische Atleet van de Eeuw, respectievelijk een derde en vierde plaats bij de VRT- en RTBf-verkiezing van Grootste Belg en nog talloze bekroningen wereldwijd, en iedereen zal beseffen dat hij thuishoort in dat selecte lijstje van Belgen met een ruime bekendheid zoals Kuifje (Hergé), zangers Jacques Brel, Adamo, Rocco Granata en Soeur Sourire, de heilig verklaarde pater Damiaan en farmaceutisch wonder Paul Janssen. En met, meer recent, fenomenen als Arno, Helmut Lotti, Vaya con Dios en Axelle Red.

In dit boek over Eddy Merckx hoef je dan ook geen wereldschokkend nieuws over deze wielrenner te verwachten. Ik ken weinig – of zelfs geen – mensen die gedurende een zo lange periode met engelengeduld en bereidwillig de media te woord hebben gestaan. Vooreerst uiteraard tijdens zijn carrière zelf, waarbij Eddy voor, tijdens en na de koers steeds manifest in woord en beeld naar voren werd gebracht.

Maar die loopbaan eindigde in 1978, op het moment dat ik dit schrijf zowat 32 jaar geleden. Toch is Merckx in die 32 jaar, ruim langer dan de periode dat hij als wielrenner actief was, nooit uit de media geweest.

Vooreerst bleven en blijven de sportjournalisten uit binnen- en buitenland België’s meest bekende sportman vinden om zijn mening te ventileren over deze of gene koers of wielrenner.

Ik heb het altijd verbazingwekkend gevonden dat Eddy Merckx de pers al die tijd van dienst is gebleven, ook al had hij er zelf geen onmiddellijk voordeel bij. En intussen moet hem toch elke zinvolle vraag al minstens duizend keer gesteld zijn.

Uiteraard waren er ook wel onderwerpen waarover Merckx na zijn carrière kon ondervraagd worden. Toen hij een paar jaar na zijn afscheid aan de wielersport een eigen fietsenfabriek oprichtte, was dat een nieuw verhaal goed voor alweer de nodige stof. De invalshoek dat een ex-wielergrootheid een aantal van zijn vroegere ploegmaats een job in de fabriek gaf, ging erin als zoete koek.
En dan was er natuurlijk de rol van Eddy Merckx als fiere vader toen zijn zoon Axel voor het meest onwaarschijnlijke beroep koos, namelijk ook wielrenner worden. Als zoon van de allergrootste renner uit de geschiedenis weet je dat je nooit je vader zal kunnen overtreffen, maar Axel nam de moeilijkste weg.

Alternatieven als een carrière in het voetbal (waarvoor Axel net als zijn pa wel enige aanleg bleek te hebben) of een postje in de fietsenfabriek bleken het niet te kunnen halen van de lokroep van de fiets.
“Wie ben ik om hem te beletten te koersen!” sloeg Eddy Merckx de handen ten hemel, goed wetend wat zijn zoon te wachten stond.

De wielerliefhebbers smulden ervan, want opnieuw een Merckx in het peloton was een aangenaam vooruitzicht. Als Axel ook maar een fractie van de erelijst van zijn vader bijeen fietste was het allang goed.
Zelf had ik er de nodige twijfels bij, want ik wist goed hoe die sympathieke kerel van nabij door de critici zou gevolgd worden.
Axel zelf leek er zich niets van aan te trekken en bouwde een mooie carrière uit met toch enkele prachtige uitschieters zoals een nationale titel, een legendarische ritzege in de Giro voor de ogen van zijn vader waarbij hij een huiveringwekkende val maakte en een bronzen medaille op de wegrit tijdens de Olympische Spelen.
Bij die val in de achtste rit van de Giro 2000 toonde Axel zich een volleerde Merckx. In een van de gevaarlijke afdalingen kwam hij ten val door de slechte stuurmanskunsten van Jose-Enrique Gutierrez. Stijf van de adrenaline klom Axel uit de ravijn en reed terug naar de kopgroep met onder meer Di Luca en Casagrande die elkaar zaten te beloeren. Terug bij de groep demarreerde Axel en won op schitterende wijze voor de ogen van zijn vader, die te gast als wielercommentator in zijn enthousiasme de cabine bijna afbrak.

Eddy Merckx over zijn zoon:

“Axel? Die heeft meer karakter dan ik!”

Eddy Merckx is een onuitputtelijk thema. Toen ik twaalf jaar oud was, wist ik al dat ik ooit een boek over hem zou schrijven. Het hoe en het waarom zal de lezer bij het vorderen van de bladzijden duidelijk worden. Ik wilde niet het zoveelste boek met nieuwe onthullingen en invalshoeken maken, maar wel een heel persoonlijk werk waarbij ik me laat leiden door de golven van mijn herinneringen en emoties. Verwacht dus geen chronologisch overzicht, maar veeleer het spel van associaties.
Want de wielersport zit in mijn bloed, en Eddy Merckx ís de wielersport.

www.stefaanvanlaere.be