In de 14^de en 15^de eeuw groeide Parijs als hoofdstad van het koninkrijk Frankrijk uit tot het meest bloeiende intellectuele en artistieke centrum van Europa. Wel werd het tijdperk van Koning Charles VI (1380-1422) overschaduwd door de Honderdjarige Oorlog met Engeland. Ondanks deze oorlog kende de kunst in Frankrijk in deze periode een ongekende bloei. In deze periode was Frankrijk een belangrijke natie die ook het muntstelsel op punt zette.

Kunstenaars

Het Louvre toont werk van zowel Franse als buitenlandse kunstenaars en vormt een prachtige samenvatting van het artistieke leven uit die tijd. Ook al verkeerde Frankrijk in oorlog en moest het land door een zware economische recessie, toch wordt deze periode door kunstkenners als een van de meest artistiek creatieve uit de nochtans rijke geschiedenis beschouwd.

Een deel van de collectie van het Louvre bestaat uit een prachtig geïllustreerde manuscripten, afkomstig de Bibliothèque Nationale de France en aangevuld met andere literaire kunstschatten uit verschillende Europese en Amerikaanse bibliotheken. De werken tonen zowel heilige als seculiere taferelen vol raffinement en zijn een voorbeeld van het vakmanschap van de goudsmeden van die tijd.  Op deze werken zijn ook munten en penningen uit die tijd te zien.

Uiting van macht

Ook kan de bezoeker aan de hand van een aantal manuscripten en persoonlijke objecten kennismaken met een aantal van de prominente figuren uit die periode. Zo komen naast Charles VI en zijn vrouw Isabeau van Beieren ook Charles’ oom Jean (hertog van Berry), zijn broer Louis (hertog van Orleans), zijn eerste zoon Kroonprins Louis van Guyenne (die op jonge leeftijd zou sterven) en tweede zoon Jan zonder Vrees, en Philip de Kale (hertog van Bourgondië) aan bod.

De weelde van die tijd wordt eveneens geïllustreerd aan de hand van een aantal stukken met uitzonderlijke historische en artistieke waarde. Zo zijn verschillende ceremoniële wapens te zien, voorwerpen die enkel bij officiële plechtigheden gedragen werden.

Op de schilderijen kan de toeschouwer met een scherpe blik ook een aantal kostbare munten aanschouwen.

Numismatiek

Het Louvre was destijds een van de favoriete residenties van Charles VI en zijn vrouw Isabeau van Beieren. Charles VI kwam op 1380 als twaalfjarige op de Franse troon. Hij zou meer dan veertig jaar reageren tot aan zijn dood in 1422. Hij zou de geschiedenis ingaan als een koning die leed aan aanvallen van waanzin maar toch zijn land door de moeilijkheden van de Honderdjarige Oorlog probeerde te leiden.

De eerste periode van zijn koningschap was voor Frankrijk een tijdperk van relatieve vrede dat ongeveer twintig jaar zou duren. In die jaren groeide Parijs tot de drukst bevolkte stad van Europa uit en was het een oord waar de artistieke en intellectuele elite van die tijd verzamelde. Een reputatie die de Lichtstad nooit meer is kwijtgeraakt en die het dus aan Charles VI te danken heeft.

Hoewel hij zelf geen actief kunstenaar was, zette de koning onmiskenbaar zijn stempel op de artistieke ontwikkeling. Zo evolueerde onder zijn impuls kunst en literatuur, voornamelijk onder invloed van de Devotto moderna (een christelijke beweging die de contemplatie in ere wou herstellen) en het prehumanisme. Charles mag dan ook een van de eerste verlichte vorsten uit de geschiedenis genoemd worden. Ook stimuleerde hij de numismatiek.

Kunst als wapen

De situatie sloeg om toen Prinses Isabeau naar Parijs kwam. Ze bracht haar eigen entourage uit Beieren mee, en in de strijd om de politieke macht werd ook de kunst steeds vaker als een wapen gebruikt.

Artiesten die in Parijs samentroepten (vooral uit Italië, Vlaanderen en Duitsland) werden er aangetrokken door een begoed cliënteel, en leerden er andere kunstenaars kennen. Tezelfdertijd werden zij echter door de Franse manier van denken beïnvloed. Bij hun terugkeer naar huis zorgden zij aldus voor de export van die denkbeelden, en dat leverde het Franse hof overal heel wat goodwill en steun op.

Het is de gewoonte dat ter gelegenheid van een jubileumverjaardag van een van de royals een speciale munt geslagen wordt. Dat is ook het geval bij de 50ste verjaardag van kroonprins Filip op 15 april.

De Koninklijke Munt slaat een speciale munt van 100 euro om dit heuglijk feit te vieren. Het wordt vanaf zijn verjaardag te koop aangeboden. De munt toont aan één zijde een afbeelding van prins Filip (een andere prins zou maar dwaas zijn…) en de jaartallen 1960-2010.

Aan de andere kant zien we de kaart van de Europese Unie met daarrond twaalf sterren, de nominale waarde en de landsaanduiding.

Snel wezen

Voor verzamelaars is snel wezen meer dan ooit de boodschap, want de munt wordt slechts op beperkte schaal uitgegeven. Zo worden er van dit bijzondere muntstuk slechts tweeduizend exemplaren geslagen.

Prins Filip werd geboren op 15 april 1960 oudste zoon van prins Albert, prins van Luik (de latere koning Albert II) en donna Paola Ruffo di Calabria (de latere koningin). Aan het einde van de jaren 60, toen duidelijk werd dat het huwelijk van zijn oom koning Boudewijn kinderloos zou blijven, werd prins Filip steeds nadrukkelijker als troonopvolger naar voren geschoven.

Als eerste kroonprins van België kreeg de prins geen privé-onderwijs, maar volgde de humaniora in een gewone school. Tot zijn vijftiende ging hij naar het Franstalige Jezuïetencollege Saint-Michel in Brussel. Hierna ging hij naar de abdijschool van Zevenkerken in Sint-Andries (West-Vlaanderen).

Hij volgde hoger onderwijs op universitair niveau aan de Koninklijke Militaire School. Daar maakte hij deel uit van de 118e Promotie “Alle Wapens” van 1978 tot 1981.

Daarna had hij een korte carrière in het leger. De prins had inmiddels andere plannen. Hij bezocht Trinity College van de Universiteit van Oxford in het Verenigd Koninkrijk in 1988 en daarna ging hij naar de Stanford-universiteit in de Verenigde Staten waar hij de graad van ‘Master of Arts in Political Science’ behaalde.

De prins, die al sinds lang een passie heeft voor techniek en vooral voor jachtvliegtuigen, begon een opleiding als gevechtspiloot. Hier vloog hij op Alpha Jet, Mirage V en F-16. In tegenstelling tot vele andere prinsen, maakte hij ook 30 solovluchten. Heden bezit hij een eigen helikopter.

Sinds 1992 beschikt prins Filip over een eigen huis en ontvangt hij een jaarlijkse dotatie. Tegenwoordig het ‘Huis van de hertogen van Brabant’ genoemd. Na de dood van koning Boudewijn in 1993 en de eedaflegging van zijn vader, koning Albert II, ontving hij de titel ‘Hertog van Brabant’, een titel die gewoonlijk aan de kroonprins gegeven wordt. Vanaf dan nam de prins veel meer officiële taken op zich.

Naar aanleiding van de 50e verjaardag van de kroonprins ontstond er een polemiek in de kranten over de aanpassing of herziening van het koninklijk statuut naar een meer ceremoniële of protocollaire invulling naar het voorbeeld van de Scandinavische landen.

Vier kinderen

Prins Filip verloofde zich op 13 september 1999 met jonkvrouw Mathilde d’Udekem d’Acoz (20 januari 1973). Op 4 december 1999 trouwden zij in Brussel. Zij hebben vier kinderen:

* prinses Elisabeth (25 oktober 2001)

* prins Gabriël (20 augustus 2003)

* prins Emmanuel (4 oktober 2005)

* prinses Eléonore (16 april 2008)

Prins Filip is erevoorzitter van de Belgische Dienst voor de Buitenlandse Handel en richtte in 1998 het Prins Filipfonds op. Zijn fonds heeft de bedoeling de gemeenschappen in België dichter bij elkaar te brengen. Zijn motto is “Hetgeen ons bindt is zoveel sterker dan wat ons scheidt, het is een troef die we in handen hebben”. Ook wil hij graag een ‘bruggenbouwer’ worden genoemd. In 2002 ontving hij een bij sommigen omstreden eredoctoraat van de Katholieke Universiteit Leuven.[2]

Prins Filip is erelid van de Club van Rome en was aanwezig op diverse meetings van de Bilderberggroep.